online

online

zorg

zorg

gemeenten

gemeenten

bedrijven

bedrijven

onderwijs

onderwijs

gezin

gezin

English

English

Gelijkwaardigheid op sportkamp

Door Baudy Wiechers

sport2"Wie heeft er meer moeite met gelijkwaardigheid. Zouden dat de kinderen of de volwassenen zijn"?

Onlangs hoorde ik het volgende verhaal:
Een jonge, sportieve jongedame van 15 jaar ging op sportkamp. Laten we haar Anna noemen. Anna verheugde zich er erg op. Ze ging namelijk vaak op kamp, meestal met school. Zo'n paar keer per jaar samen erop uit, samen verantwoordelijk, het samen leuk maken.

Deze keer was het iets anders. Het was een sportkamp. Ze sportte al een aantal jaren vrij fanatiek, maar dit was de eerste keer dat ze meeging op kamp van de sportvereniging.

Anna had het leuk gehad, vertelde ze achteraf. Ze had echter ook verbaasd gestaan.
Want op het kamp waren leiding en deelnemers gescheiden.
De leiding had verteld hoe het ging, de leiding was de baas.
De leiding at aan een eigen tafel.
Toen op het eind van het kamp één lid van de leiding naar Anna toekwam (laten we haar Kim noemen) en Anna haar vroeg of de leiding het leuk gehad had werd daar verbaasd op gereageerd.
Kim gaf aan dat het toch de bedoeling was dat de deelnemers het de leiding lastig zou maken?
Anna beaamde dat volledig en vroeg nog aan Kim of dat een beetje gelukt was, waarbij ze zich niet realiseerde dat Kim niet begreep dat ze een grapje maakte.

Toen Anna vervolgens zei: "Ik hoop dat jullie ook gewoon een leuk kamp hebben" kreeg ze het verwijt dat ze aan het slijmen was om in een goed blaadje te komen bij de leiding en om meer punten te scoren bij het spel tijdens het kamp...
Het duurde even voor Anna snapte wat er aan de hand was.

Anna is namelijk opgegroeid in een gezin waar gewerkt wordt met gelijkwaardigheid in afspraken maken en besluiten nemen. In een gezin, waar met consent een gezamenlijk doel is vastgesteld en dat gaat over dat het belangrijk is dat iedereen in het gezin het fijn heeft. En hoewel dat heus niet altijd goed gaat, is die intentie altijd aanwezig en wordt daarnaar geleefd.
En o ja, ze zit op een democratische school, waar ook op basis van gelijkwaardigheid samen de school vormgegeven wordt.

Anna vond het dus echt belangrijk dat ook de leiding leuke kampdagen had, omdat ze het anders zelf ook niet echt leuk kon hebben.
Want hoe kun je nou samen een leuk kamp hebben als dat gaat ten koste van enkele mensen binnen dat kamp?

In dit geval kon de leiding zich niet voorstellen dat jonge mensen het belangrijk vinden dat iedereen het leuk heeft. Omdat ze niet (meer) weten hoe het ook kan.

Ik herinnerde me dat in mijn jeugd het inderdaad de bedoeling leek dat, als je op kamp ging, je zoveel mogelijk probeerde de regels te overtreden. Om stiekem dingen te doen, om te zien hoe ver je over grenzen kon gaan. Zou dat niet juist gekomen zijn omdat we geen inspraak hadden in de regels en grenzen? Omdat die maar gewoon opgelegd werden en je je als kind daar maar aan had te houden?
Hoe anders kan dat gaan!

Wanneer we op basis van gelijkwaardigheid met elkaar omgaan en wanneer we samen afspraken maken, met consent, dan is iedereen bereid hier uitvoering aan te geven. Dan wil iedereen zich aan deze regels houden, want ze zijn namelijk van ons allemaal.
Dan vindt iedereen het belangrijk dat elk lid van de kring of de groep waar je iets mee onderneemt het naar de zin heeft.
Dan draag je samen verantwoordelijkheid.

In een tijd als deze, waarin veel kinderen feilloos aanvoelen wat eerlijk en oneerlijk is, die het nodig hebben te snappen waarom regels gesteld worden en waarbij "omdat het zo hoort" echt onvoldoende uitleg is, is het zo geweldig dat er methodes zijn die laten zien hoe je elkaar echt kunt zien en horen. Op basis van gelijkwaardigheid (dat heel iets anders dan gelijk is) samen afspraken maken en tot gedragen resultaten komen, levert harmonie, rust, helderheid en geluk op.
En zijn we daar niet allemaal naar op zoek?

Kinderen weten heel goed hoe gelijkwaardigheid werkt. Van nature weten ze het.
Wanneer we als volwassenen naar onze kinderen kunnen luisteren op basis van gelijkwaardigheid, zullen onze kinderen op basis van gelijkwaardigheid naar ons luisteren en zal elk individu gezien en gehoord worden.
En als Anna dan in het voorgaande verhaal zo adrem zou reageren op de opmerking van Kim, dan zou Kim meteen gesnapt hebben dat het als grap bedoeld was.
Wat een rijkdom zou dat geweest zijn!

Deze blog opende ik met de vraag:
"Wie heeft er meer moeite met gelijkwaardigheid. Zouden dat de kinderen of de volwassenen zijn"?
Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen / antwoorden op deze vraag. Ken je een situatie waarin deze vraag een rol speelde en zou je het met ons willen delen in het commentaar veld hieronder.
Dank je wel, geweldig!

1200 Resterende tekens


Baudy Wiechers
Heel herkenbaar @Maaike. Vooral dat zo stiekem mogelijk overlopen tussen jongens- en meisjesslaapzal en....
Maaike Frankena
Hoi Baudy,

Je blog triggert zeker,een verhaal dat in any shape or form heel erg herkenbaar is. Ik denk dat de meeste kampen een element van spannend en regels-overtreden in zich hebben. En ook een onveiligheid omdat nu eenmaal niet iedereen als leiding ook de capaciteiten heeft om als leiding een kamp te kunnen draaien.
De mooiste kampen die ik heb gedraaid waren die waar de regels duidelijk waren. Geen onzin regels, ook geen democratie hoor, maar duidelijke leefregels zodat het voor iedereen een leuk kamp is. OOK voor de leiding!
Eén regel was daarop een uitzondering: Het overlopen, de jongens die naar de meiden proberen te komen en andersom. Dat was meer kat en muis, probeer ons te passeren en weet dat er consequenties aan zitten. Maar wat zij niet wisten was dat het ook een bezigheid was. Zolang wij ze een beetje liepen op te stoken dat het ze toch niet zou lukken lag de aandacht daar, ipv op een heleboel andere dingen die wij moeilijker in de gaten konden houden. Of niet zo leuk vonden zoals nachtelijke schranspartijen of zelf bedachte spelletjes met niet bedachte gevolgen.
Werktte prima! Zo maakten wij gebruik van het feit dat er een ongelijkheid was, en een regel om te breken... Tegen de tijd dat ze 15 waren hadden ze wel door dat wij precies wisten waar ze uithingen maar ze soms hun overwinning gunden. Die dingen zijn ze bijgebleven, de spanning, de lol van het ons te slim af zijn... en soms ook niet:)

Saskia
Baudy, dit artikel raakt mij. Heel diep. Het is meteen ook een enorm cadeau wat ik van je krijg. Dankjewel
Baudy Wiechers
Dank je wel @Anne voor je mooie verhaal en je compliment. Culturele constatering, dat vind ik wel een bijzondere. Geeft weer stof tot nadenken. Dank!
Baudy Wiechers
Dat is wel een leuke @Saskia. Van wie zouden de kinderen het anders leren.
Hoe heerlijk als wij inderdaad van de kinderen kunnen leren dat het heel gemakkelijk anders kan! Vanuit gelijkwaardighe id meer harmonie bereiken.

Baudy Wiechers
@Mariëlle, ja mijn ervaring is ook dat het voor veel ouders moeilijker is, vaak ook omdat we zelf zo anders opgevoed zijn. Het echt luisteren naar elkaars behoefte of wat iemand echt graag wil en dan serieus kijken of het kan of dat het echt niet mogelijk is en daarvoor de argumenten geven, levert zoveel begrip op. Zeker met pubers. Als die zich gehoord voelen, winnen we volgens mij zoveel!
Anne Buiskool
Hallo Baudy
Bij dit verhaal moet ik erg denken aan de verwarring die er vaak bij ouders is over het verschil tussen autoritair en autoriteit. Ik heb het zelf van dichtbij meegemaakt dat een vader het niet kon verkroppen als zijn zoon hem liet weten dat hij iets niet juist deed of zag. De vader had daarmee het idee dat hij de boel niet onder controle had. In dit geval gaat het dus over een zoon die zijn vader terecht feedback gaf over iets wat niet goed ging. Ik geloof dat wanneer kinderen gelijkwaardig zijn met volwassenen er in tijden dat er wel degelijk bijsturing of autoriteit nodig is, dit geen enkel probleem is voor de kinderen. Ze voelen dan eigenlijk een liefdevolle grens die noodzakelijk is omdat kinderen nu eenmaal ook gewoon "fouten" maken en af en toe sturing en grenzen nodig hebben. In mijn ervaring wordt dat door kinderen dan ook niet als "niet gelijk waardig" ervaren, maar als een actie die nodig is, een levensles.
Een autoritaire houding echter laat geen gelijkwaardighe id toe. Daar wil de ouder het voor het zeggen hebben omdat hij er van overtuigd is (vanuit het verleden) dat een kind het nodig heeft dat er iemand de baas is.
We hebben nog veel te leren in onze cultuur en ik ben blij dat jij er toe bijdraagt dat we het licht kunnen laten schijnen op gelijkwaardighe id.
Ik denk dus dat het meestal ouders zijn die gelijkwaardighe id moeilijk vinden omdat ze bang zijn en omdat het onbekend voor ze is.
Mijn ervaring: Kinderen die gehoord en gezien worden verdragen prima autoriteit omdat ze ook naar de volwassenen willen luisteren als deze wat te zeggen hebben.
Kinderen waarover de baas gespeeld wordt, waar autoritair gedrag van ouders de boventoon voert, die niet gehoord en gezien worden, gooien de kont tegen de krib, luisteren hoe dan ook niet, ook niet naar de wijze lessen die ze wel degelijk kunnen gebruiken. Helaas pindakaas. Pijnlijke culturele constatering.
Succes met je werk.

Baudy Wiechers
@Saskia, wat triest voor zo'n leraar nietwaar, als je daar nu op terugkijkt! Ik herken je verhaal zo. Het leek wel een hobby om uit te zoeken wie er het slechtst tegen kon. Nu was ik een erg braaf meisje op school en erg oplettend enzo, maar als je hele klas meedoet, moet je ook wel sterk staan om niet mee te doen.

Ik ben voorstander om op dit gebied veel van de kinderen van nu te leren. Ik ben daarom ook dankbaar voor mijn eigen kinderen, die zulke helpende voorbeelden zijn om gelijkwaardig met elkaar om te gaan!

Saskia
Ik denk dat volwassenen moeite hebben met gelijkwaardighe id. Waar zouden kinderen het tenslotte anders van leren?

Maar jouw verhaal triggert een herinnering aan een middelbare schoolklas en een docent Nederlands. Hij kon geen orde houden. Dus hij was de klos. En als je als klas dit samen doet dan gaat het heel snel van kwaad tot erger. Had ik toen iets geleerd over gelijkwaardighe id, of liever wij allemaal, dan had ik het misschien heel anders gezien. Nu was hij gewoon lastig in mijn beleving. Als ik terugkijk, wat waren wij erg zeg. Niets gelijkwaardigs aan.

Gelijkwaardighe id is een belangrijk thema. Misschien kunnen wij volwassenen dat wel leren van onze kinderen. Lijkt me mooi.

Marielle Meijer
Hi Baudy,

Dank je wel voor je mooie blog. Wie er meer moeite heeft met gelijkwaardighe id? Ik denk toch echt dat dit de ouders zijn. Ik merk zelf dat het binnen ons gezin een uitdaging is daar een goede balans in te vinden. Ik heb als ouder vaak de neiging mijn kinderen op te leggen wat ik wil. En dat werkt niet, zeker niet bij mijn oudste puberdochter. Beslissen op basis van gelijkwaardighe id werkt dan veel beter voor iedereen volgens mij.

Groetjes Marielle

Maak effectief besluiten nog leuker! Ontvang de:

1. Gespreksetiquette
2. Van Motie tot Besluit

En ga meteen aan de slag!
Door je aan te melden ontvang je ook elke maand onze nieuwsbrief.

Geschreven door:

Baudy Wiechers

Baudy Wiechers

Bevlogen & daadkrachtig

e-mail  website facebook linkedin

Deel dit artikel

Heb je iets gehad aan dit artikel? Deel het dan in je eigen netwerk!